بسم رب المهدی

برای بزرگنمایی روی عکس کلیک کنید

امروز مدینه باز دل بیقرار است. زمین عطر بهار گرفته و فرشته ها نذر آمدن پنجمین امام عشق، گلاب و آیینه آورده اند.

امروز باقرالعلم خدا، یادگار پرنده های مهاجر کربلا، ثمر زهرا به دنیا آمد و ستاره ای درخشان در مسیر کمال و تعالی شد.

با آمدن او مهر و محبت نزول کرد و جلوه ی زیبایی از انسان کامل به نمایش گذاشته شد.

او که وجودش آمیخته ای بود از علم و حکمت با اوج خضوع و بندگی در پیشگاه حق. او شکوه عبادت عارفانه و شگفتی پرستش عاشقانه را تصویری روشن و زیبا بود. سخاوت و وسعت و لطفش وصف ناکردنی و ولایتش همچون نور مهتاب روشنگر بود.

آقای دل ها!

چه خوب روزی آمدی...

اولین روز از ماه رجب، روزی سراسر خدایی!

و تو امروز را با آمدنت مصفاتر کردی.

در این جشن زیبای آمدنت عیدیمان نمی دهی؟ گداوارانه بر درت آمده ایم با چشمانی امیدوار. می دانم که از درگاهت نمی رانیمان...

به حق پدرت آقا جان زیارتی نصیبمان بفرما تا از برکاتش تا آخر عمر بیمه گردیم و در روز ظهور فرزندت از سربازان باوفا و آماده به خدمت حضرتش باشیم.

انشالله تعالی...

بسم رب المهدی(عج)

برای بزرگنمایی روی عکس کلیک کنید

باغ نبوت، گواه روشنی تو و گلستان امامت، درخشنده از تابناکی توست.

باران از کرامت چادر تو بر زمینیان می بارد و آسمان بر گامهای استوار فرزندان تو ایستاده است.

ای بانوی ارمغانی معراج،

            ای الگوی عفاف قاب و آیینه،

                                    ای فراتر از ملکوت،

                                                    ای وسیع تر از اشک و ای ریشه دارتر از خلقت!

چگونه تو را بستایم که واژه هایم درکی خاکی دارند؟

چگونه مدح تو را بسرایم که اندیشه کوچکم در برهه ای از زمان محدود و در حصار تنگ مکان گرفتار است.

مدح تو را زبانی فراتر از آفرینش سزاست. خدا تو را ستوده و می ستاید.

ای ژرفای آفتاب آفرینش! میلادت را گرامی می داریم.

بسم رب المهدی(عج)

برای بزرگنمایی روی عکس کلیک کنید

سلام بر فاطمه که ریحانه پیامبر است و مادر ولای امامت...

سلام بر او که اسوه ی عصمت و طهارت است و الگوی عفت و نجابت...

و سلام بر او که شفیع دوستان و شیعیان است به روز قیامت...

این روزها دیگر زهرا رمقی ندارد، دیگر توان بازی کردن با بچه ها را ندارد و دیگر لبخند بر لب های زینب نیست...

این روزها زهرا دست به پهلو دارد، نقاب بر چهره دارد و اشک بر چشم...

این روزها آه مادر، تکیه کلام بچه های فاطمه است. هرچه این روزها می گذرد، بچه های شهر به یتیم شدن نزدیک تر می شوند...

این روزها چه سخت گذشت بر خانواده علی. همسرش بین در و دیوار، خودش دست بسته در کوچه های تاریک شهر، میخ در، آتش، هیزم،... بچه ها که دیگر جز اشک ریختن و ناله زدن ندارند.

مادر!

ببین جهانی که به حرمت تو آفریده شده بود، با تو چه کرد. مگر آن نامردان نشنیده بودند سخن رسول خدا که فاطمه پاره ی وجود و روح پیامبر است، مگر نمیدانستند که هرکس او را بیازارد محمد را آزار داده...

ای دخت بهترین فرزندان عالم! ای قرار علی! تو این روزها کجایی که همسرت با چاه درد و دل می کند و دعا و ندایش فقط این است که خدایا زهرا را برای من نگاه دار. اما دشمنانت تو را،

شاخه عمر درخت علی را شکستند، چیدند گل 18 بهارش را...

حالا دیگر چه کسی شب های دلتنگی علی را خون ببارد؟ چه کسی دردهای انباشته علی را بشنود؟

مادر سادات تو که رفتی داغ به دل همسرت نشست. آسمان اشک غم بارید، ستاره ها تیره شدند، نخلستان ها گریستند در فراغت، خورشید در تابوت تو غروب کرد و ملائک به عشق دیدارت به سجده افتادند و راه عبورت تا به خدا را علامت زدند و بعد از آن بقیع تو را در بغل کشید...

وقتی تو رفتی رسول از تنهایی در اومد و علی غربت خود را به سوگ نشست. تو که رفتی غمی جانکاه بر سینه های تمام عاشقان نشست. همه در پی نشانی از قبرت هستند قبری که نشانش بی نشانی است و تا فرزندت نیاید آن نشان برملا نخواهد شد.

زهرا جان! تو که تمام عمرت را از ولایت علی دفاع کردی حالا می بینی که مردم چه ساده از کنار ولایت می گذرند، می بینی که چگونه اشک ولی را می بینند و سردرلاک خود می برند، می بینی که هنوز هم تمام مردم لبیک نگفتند و تاریخ همچنان در انتظار لبیک می سوزد.

مهربان مادر دنیا... ما دلمان را به عشق تو خوش کرده ایم و قلبمان تشنه ی بالهای شکسته ی توست. تویی که اگر بخواهی نور می دهی به قلب ها. قلبمان را روشن کن تا غافل نشویم از ولایت که تو اولین شهید راه آنی.

به امید روزی که فرزندت ندای انا بقیه الله را سردهد.

اللهم اجعل مماتی شهادة فی رکاب المهدی...

بسم رب المهدی(عج)

برای بزرگنمایی روی عکس کلیک کنید

مدینه

هنوز کوچه هایت بوی بهار سوخته را می دهد و خشت خشت خاطراتت خیس از زلالیِ آینه های مالامال از عشق فاطمه است.

هنوز داغ، همان داغ است و نسیم، همان نسیم.

هنوز اتفاقی تازه تر از زخم های تو نیفتاده است.

کوچه های مدینه، کوچه های مدینه و باز هم کوچه های مدینه.

چه رازی در دل تو نهفته است که این گونه دل هر رهگذری را شعله ور می سازی؟

سلام برتو که روشنایی و نور تسبیح تو را می گویند و آب و آبشار زلالیِ اشک های تو را زمزمه می کند.

بوی بهشت از سمت و سوی تو می وزد و پیامبر چشم به راه مهربانی های فراتر از دست های کوچک تو است، تا آغوش فراموش نشدنی تو را در فرصت کوتاه لبخندهایت احساس کند.

سلام بر تو که هنگامی که در محراب می ایستادی، تمام ستاره ها به پایت می افتادند و ماه در مقابل معصومیت موّاج تو مه گرفته زانو می زد.

سلام بر تو ای صداقت سیال و دریای پهلو گرفته در ساحل دریای علی.

بسم رب المهدی(عج)

برای بزرگنمایی روی عکس کلیک کنید

اگر زینب نمی آمد چه میشد

                                                               بهار کربلا کامل نمی شد

اگر بلبل هوای گل نمی کرد

                                                             گل از بی حرمتی پژمرده می شد

محبت در کجا ابراز می گشت

                                                             پرستاری پرستاری نمی شد

ولادت باسعادت الگوی پرستاران و روز پرستار مبارک

 بسم رب المهدی(عج)

به نام خداوندی که شهید است

امروز آسمان چون دریا به تلاطم افتاده است.

بوی بهشت می آید بوی شلمچه!

امروز روز همان بزرگمردانی است که تپش قلب های ما مدیون استواری گامهایشان است و فراق و دوریشان طلیعه دلتنگیها و بی قراری هایمان. همان ها که سالها در تنهایی عاشقانه شان زخم فراموشی خورده اند...

آری،امروز روز فرزندان روح الله است...شهیدان راه عشق.

امروز باید گوش جسم را ببندیم و گوش دل باز کنیم تا ازشهدا بشنویم حرف هایی را که مدت هاست در دلشان رسوب شده و راه گلویشان را بسته.

امروز آنها برایمان میگویند، میگویند از زل زدن در چشمان گلوله ها، از خنده های دردناک زخمی ها، آنها چه خوب معنا میکنند له شدن در زیر شنی های تانک را، شکستن استخوان های بدن یک جوان 14 ساله را...خاکسترشدن در کانال های فتح المبین را...

به راستی که آنها بازتاب عاشورا و پس صحنه های کربلا را در آنجا دیده اند... حتی اگربخواهی از مادر شب های شلمچه هم می گویند..! از آن شهیده پهلو شکسته...

شهدا ذائقه شان را با شهد شهود و شهادت شیرین کردند و در بازار زندگی کالای ناچیز جانشان را تقدیم حضرت دوست. آنقدر شفاف بودند که میتوانستیم زلالی فطرت را در آن ببینیم. تاروپود وجودشان از عشق سرشته بود و سرقفلی سرای قلبشان در رهن محبت خدابود نه خلق خدا.

خاکی بودند و بی پیرایه اما عطر خدا را داشتند و بی هیاهو کارشان را انجام دادند و رفتند. به راستی که آنها چه بامعرفت بودند که امام حسین(علیه السلام) را به یاریش لبیک گفتند. ای کاش ما هم اینطور دعوت امام زمانمان را لبیک گوییم.

شهیدان!

              راهتان راه ما و نامتان ذکر و یاد ماست

                                                          شهادت بر شما مبارک

دوست من!!!

کوله بارت بربند، شاید این چند صباح فرصت آخر باشد....

بسم رب المهدی(عج)

برای بزرگنمایی روی عکس کلیک کنید

بیماری، رنج سفر و دردمندی، روح خسته و داغ دیده ات را در آرزوی دیداری دوباره با بردار  بیشتر می آزارد و اینک در بستر بیماری دور از خانه و کاشانه لحظه های آخر عمر خویش را سپری می کنی.

پنجره ها بسوی غروب نشانه می روند و آفتاب کم کم گیسوان طلایی اش را از جلوی پنجره کنار می کشد.

و تو همچنان تصویر خاطرات روزهای مدینه را در دل قاب گرفته ای.

شهر مادرت فاطمه که عطر یاس حضورش همیشه به مشام می رسد. اگرچه قبر مادرت بی نشان است، اما فاصله اش با دل های شکسته ابتدای بی فاصلگی هاست. بستر بیماری مهیای پرواز تو شده است و فروغ مهتاب گونه ات از آسمان برمی بندد.

ای خواهر محنت کشیده ی رضا

ای سفر کرده به شوق دیدار رضا

و ای جامانده از واپسین دیدار بردار

حرم نورانی و ضریح مشگل گشایت هنوز بوی مدینه می دهد.

بوی شهر پیامبر که آن را به اشتیاق دیدن روی رضا ترک کردی. و آواره ی بیابان ها گشتی.

نهر جاری مناجات همیشه از چشمه ی دلِ زائران تو جریان دارد، اما امشب صدای جویبار اشک در همهمه ی ناله ها مخفی است. ضریح مطهرت رخت سیاه بر تن کرده و هنوز عزادار غربت و اندوه التیام نیافته ی توست که دور از وطن رحلت کردی و در حسرت دیدار رضا جان دادی.

     رحلت غریبانه ات را به زائران و دلبستگان ضریح منورت و تمامی منتظران تسلیت         می گوئیم.